برای فروش یک کسب و کار، جذب سرمایه گذار یا خرید یک دارایی، اولین پرسش معمولا این است: «چقدر می‌ارزد؟» پاسخ این سوال همیشه در قیمت خرید، مانده حساب ها یا مبلغ پیشنهادی فروشنده پیدا نمی‌شود. ممکن است دو شرکت با فروش مشابه، به دلیل تفاوت در سودآوری، بدهی، مشتریان و چشم انداز فعالیت، ارزش متفاوتی داشته باشند.
فهرست مطالب
ارزش گذاری فرایند برآورد ارزش اقتصادی یک دارایی، کسب و کار یا سهم در تاریخی مشخص و بر اساس هدف، اطلاعات و فرض های معین است. نتیجه این فرایند می‌تواند یک مبلغ یا بازه ای از ارزش باشد؛ نه لزوما قیمتی قطعی که همه خریداران و فروشندگان بر آن توافق کنند.
در این راهنما از گروه نرم افزار حسابداری محک، روش های اصلی ارزش گذاری را بررسی می‌کنیم و با مثال توضیح می‌دهیم که چگونه می‌توان ارزش شرکت ها، دارایی ها و سهام را برآورد کرد.
ارزش گذاری چیست و چه کاربردی دارد؟
ارزش گذاری یا Valuation به این پرسش پاسخ می‌دهد که موضوع مورد بررسی، با توجه به ویژگی ها و شرایط مشخص، چه ارزشی دارد. موضوع ارزیابی می‌تواند یک دستگاه، ملک، علامت تجاری، کل کسب و کار یا بخشی از سهام آن باشد.
برای شروع، باید معلوم شود چه چیزی و با چه هدفی ارزش گذاری می‌شود. ارزش یک دستگاه در حال استفاده در کارخانه ممکن است با مبلغ قابل دریافت از فروش فوری آن متفاوت باشد. همچنین ارزش کل سهام یک شرکت، لزوما با قیمت یک سهم اقلیت ضربدر تعداد سهام برابر نیست؛ شرایط معامله و حقوق مرتبط با مالکیت اهمیت دارند.
تاریخ ارزش گذاری نیز ضروری است. تغییر وضعیت بازار، نرخ های بازده مورد انتظار یا اطلاعات شرکت می‌تواند بر نتیجه اثر بگذارد. بنابراین، گزارش ارزش گذاری باید همراه با تاریخ، مبنا و فرض های اصلی آن خوانده شود.
چه زمانی به ارزش گذاری نیاز داریم؟
حساب و کتاب خود را محک بزنید
نرم افزار حسابداری محک ویژه +200 گروه شغلی
دریافت دمو و مشاوره رایگان نرم افزار حسابداری محک
در صورت تمایل به دریافت مشاوره رایگان و مشاهده دمو نرم افزار حسابداری محک، لطفا فرم زیر را تکمیل نمایید.
ارزش گذاری در موقعیت های مختلفی کاربرد دارد، اما هدف در انتخاب روش و نوع اطلاعات موردنیاز اثر می‌گذارد.
| موقعیت | کاربرد ارزش گذاری |
|---|---|
| خرید و فروش کسب و کار | کمک به مذاکره درباره قیمت و شرایط معامله |
| جذب سرمایه | برآورد ارزش سهام و سهم سرمایه گذار جدید |
| ورود یا خروج شریک | تعیین مبنایی برای بررسی ارزش سهم شریک |
| ادغام و تملک | بررسی ارزش مستقل شرکت و منافع احتمالی ترکیب |
| تامین مالی | بررسی ارزش دارایی های پیشنهادی به عنوان وثیقه |
| گزارشگری مالی | پشتیبانی از اندازه گیری های لازم طبق استاندارد مربوط |
| توقف فعالیت | برآورد خالص وجوه قابل دریافت از فروش دارایی ها و تسویه تعهدات |
یک گزارش تهیه شده برای وثیقه گذاری، لزوما برای تعیین قیمت فروش کل شرکت مناسب نیست. دامنه کار باید با تصمیمی که قرار است گرفته شود هماهنگ باشد. اگر هدف از ارزش گذاری، جذب منابع مالی است، ابتدا روش های تامین سرمایه کسب و کار را مقایسه کنید؛ ورود سرمایه گذار و دریافت تسهیلات، نیازهای اطلاعاتی و شرایط متفاوتی دارند.
تفاوت ارزش، قیمت و بهای تمام شده چیست؟
این سه اصطلاح ممکن است در گفت و گوی روزمره به جای یکدیگر استفاده شوند، اما از نظر مالی یکسان نیستند.
| مفهوم | معنی | مثال |
|---|---|---|
| بهای تمام شده | مخارج تحصیل یا ایجاد دارایی طبق مبنای مربوط | مبلغ خرید دستگاه و مخارج مستقیم آماده سازی آن |
| قیمت | مبلغ پیشنهادی یا مبلغ واقعی معامله | مبلغ توافق شده بین خریدار و فروشنده |
| ارزش | برآورد حاصل از تحلیل در شرایط و تاریخی مشخص | مبلغ برآوردی دستگاه با توجه به وضعیت و کاربرد آن |
فرض کنید دستگاهی سه سال قبل با بهای تمام شده ۵۰۰ میلیون تومان خریداری شده است. مبلغ ثبت شده آن پس از استهلاک، پیشنهاد خریدار و برآورد کارشناس ممکن است سه عدد متفاوت باشند. همچنین، پایین بودن قیمت معامله نسبت به یک برآورد، به تنهایی اثبات نمی‌کند که معامله سودآور است؛ ممکن است هزینه تعمیر، محدودیت استفاده یا ریسکی وجود داشته باشد که در برآورد اولیه دیده نشده است.
سه رویکرد اصلی ارزش گذاری
روش های ارزش گذاری معمولا در سه رویکرد بازار، درآمد و هزینه دسته بندی می‌شوند. انتخاب رویکرد به ماهیت دارایی، هدف ارزیابی و کیفیت داده ها بستگی دارد.
| رویکرد | پرسش اصلی | نمونه روش |
|---|---|---|
| بازار | دارایی یا شرکت مشابه با چه مبلغی معامله می‌شود؟ | معاملات مشابه و ضرایب شرکت های قابل مقایسه |
| درآمد | منافع اقتصادی آینده امروز چقدر ارزش دارند؟ | جریان نقدی تنزیل شده |
| هزینه | ایجاد یا جایگزینی دارایی مشابه چه هزینه ای دارد؟ | هزینه جایگزینی با تعدیلات لازم |
رویکرد بازار
در این رویکرد، شواهد معاملات یا قیمت های دارایی ها و شرکت های مشابه بررسی می‌شود. هرچه اطلاعات مقایسه ای معتبرتر و تفاوت ها کمتر باشند، تحلیل قابل اتکاتر خواهد بود. با این حال، مشابه بودن نام صنعت کافی نیست. دو شرکت ممکن است از نظر اندازه، رشد، ریسک، حاشیه سود و ساختار بدهی تفاوت زیادی داشته باشند.
رویکرد درآمد
این رویکرد بر منافع اقتصادی آینده تمرکز می‌کند. جریان های نقدی مورد انتظار برآورد و با نرخ متناسب به ارزش فعلی تبدیل می‌شوند.
چالش اصلی، پیش بینی واقع بینانه است. اگر فروش آینده بیش از حد خوش بینانه یا سرمایه گذاری موردنیاز کمتر از واقع برآورد شود، نتیجه نیز منحرف خواهد شد.
رویکرد هزینه
در رویکرد هزینه، مخارج لازم برای ایجاد یا تهیه دارایی با کارکرد مشابه بررسی می‌شود. سپس عواملی مانند فرسودگی فیزیکی، قدیمی شدن فناوری و کاهش کارایی اقتصادی در نظر گرفته می‌شوند. صرف اینکه ساخت یک دارایی پرهزینه بوده، به معنای ارزش بالای آن نیست. ممکن است همان کارکرد با فناوری جدید و هزینه کمتر قابل دستیابی باشد.
ارزش گذاری شرکت چگونه انجام می‌شود؟
پیش از انتخاب فرمول، باید روشن شود منظور از «ارزش شرکت» چیست. گاهی هدف، برآورد ارزش عملیات کسب و کار است و گاهی ارزش متعلق به سهامداران.
تفاوت ارزش بنگاه و ارزش حقوق صاحبان سهام
ارزش بنگاه یا Enterprise Value که با EV نمایش داده می‌شود، در کاربرد رایج مالی به ارزش کسب و کار عملیاتی برای تامین کنندگان سرمایه مربوط است. ارزش حقوق صاحبان سهام یا Equity Value، ارزش متعلق به سهامداران را نشان می‌دهد.
در یک ساختار ساده، بدون سهام ممتاز، منافع فاقد کنترل و سایر تعدیلات:
فرض کنید ارزش بنگاه ۱۰۰ میلیارد تومان، بدهی مالی ۳۰ میلیارد تومان و وجه نقد مازاد ۵ میلیارد تومان باشد:
در پرونده واقعی، اقلامی مانند دارایی های غیرعملیاتی و سایر ادعاهای مالی ممکن است تعدیلات بیشتری لازم کنند. همچنین نباید تمام بدهی های عملیاتی را بدون توجه به مدل، دوباره از ارزش بنگاه کم کرد.
روش های متداول ارزش گذاری شرکت و سهام
۱. ارزش بازار سهام
ارزش بازار سهام یا Market Capitalization از ضرب قیمت بازار هر سهم در تعداد سهام منتشرشده و در دست سهامداران به دست می‌آید:
برای مثال، اگر قیمت هر سهم ۲٬۰۰۰ تومان و تعداد سهام ۵۰ میلیون باشد، ارزش بازار سهام برابر با ۱۰۰ میلیارد تومان است.
این عدد، ارزش بازار حقوق صاحبان سهام را نشان می‌دهد؛ نه لزوما ارزش بنگاه یا مبلغی که برای خرید کنترلی کل شرکت پرداخت خواهد شد.
۲. ارزش گذاری با نسبت P/E
نسبت P/E، نسبت قیمت به سود هر سهم است:
اگر قیمت سهم ۴٬۰۰۰ تومان و سود هر سهم ۸۰۰ تومان باشد، نسبت P/E برابر با ۵ است.
برای برآورد ارزش سهم با این روش، باید یک ضریب قابل دفاع از تحلیل شرکت های مشابه یا عوامل بنیادی انتخاب شود:
محاسبه P/E از قیمت فعلی همان سهم و ضرب دوباره آن در همان سود، برآورد مستقلی ایجاد نمی‌کند؛ فقط قیمت اولیه را بازتولید می‌کند.
۳. ارزش گذاری با نسبت P/B
نسبت P/B، نسبت قیمت به ارزش دفتری هر سهم است:
بنابراین، P/B و P/E دو نسبت متفاوت‌اند. اولی به ارزش دفتری حقوق صاحبان سهام و دومی به سود مربوط است. در استفاده از ضرایب باید صورت و مخرج، دوره اطلاعات و مبنای مقایسه با یکدیگر سازگار باشند.
| نسبت | مخرج نسبت | موضوع اصلی مقایسه |
|---|---|---|
| P/E | سود هر سهم | قیمت نسبت به سودآوری |
| P/B | ارزش دفتری هر سهم | قیمت نسبت به حقوق صاحبان سهام ثبت شده |
| P/S | فروش به ازای هر سهم | قیمت نسبت به فروش |
| EV/EBITDA | EBITDA | ارزش بنگاه نسبت به سود پیش از بهره، مالیات و استهلاک |
پایین بودن یک نسبت، به تنهایی نشانه ارزندگی نیست. سود غیرتکراری، کیفیت پایین دارایی ها یا چشم انداز ضعیف می‌تواند در تحلیل اثرگذار باشد.
مثال ارزش گذاری بر اساس ضریب سود
فرض کنید سود خالص تعدیل شده و قابل اتکای یک شرکت، سالانه ۱۰ میلیارد تومان است. تحلیلگر پس از بررسی شرکت های مشابه، ضریب P/E مناسب را در بازه ۵ تا ۷ برآورد کرده است.
| سناریو | ضریب فرضی | ارزش برآوردی حقوق صاحبان سهام |
|---|---|---|
| محافظه کارانه | ۵ | ۵۰ میلیارد تومان |
| میانی | ۶ | ۶۰ میلیارد تومان |
| خوش بینانه | ۷ | ۷۰ میلیارد تومان |
تمام اعداد این مثال فرضی هستند. در عمل، انتخاب ضریب نیازمند بررسی رشد، ریسک و پایداری سود است؛ نمی‌توان برای همه شرکت های یک صنعت ضریب ثابتی تعیین کرد.
۴. روش جریان نقدی تنزیل شده یا DCF
در روش DCF، ارزش با تبدیل جریان های نقدی آینده به ارزش فعلی برآورد می‌شود. تنزیل، ارزش زمانی پول و بازده مورد انتظار متناسب با ریسک را منعکس می‌کند.
فرمول ساده ارزش فعلی یک جریان نقدی به صورت زیر است:
برای مثال، ارزش فعلی ۱۲۰ میلیون تومان وجه نقد مورد انتظار در پایان سال آینده، با نرخ تنزیل فرضی ۲۰ درصد، برابر با ۱۰۰ میلیون تومان است. این مثال فقط یک جریان نقدی را نشان می‌دهد. در ارزش گذاری کسب و کار، معمولا چند سال جریان نقدی و در صورت فرض ادامه فعالیت، ارزش دوره پس از پیش بینی نیز محاسبه می‌شود. نرخ تنزیل باید با نوع جریان نقدی هماهنگ باشد. جریان نقدی آزاد بنگاه یا FCFF با میانگین موزون هزینه سرمایه و جریان نقدی آزاد سهامداران یا FCFE با هزینه حقوق صاحبان سهام تنزیل می‌شود. DCF صرفا روشی برای لحاظ کردن تورم نیست. همچنین سود حسابداری را نباید بدون تعدیل جایگزین جریان نقدی کرد؛ مخارج سرمایه ای و تغییر سرمایه در گردش نیز بر وجه نقد قابل دسترس اثر دارند. همچنین سود حسابداری را نباید بدون تعدیل جایگزین جریان نقدی کرد.
۵. مدل تنزیل سود تقسیمی یا DDM
در مدل DDM، ارزش سهم بر اساس ارزش فعلی سودهای نقدی مورد انتظار سهامدار برآورد می‌شود. این روش زمانی کاربرد بیشتری دارد که بتوان سیاست تقسیم سود و مسیر پرداخت های آینده را معقول پیش بینی کرد.
در مدل رشد ثابت گوردون:
در این مدل، نرخ بازده مورد انتظار باید از نرخ رشد پایدار بیشتر باشد. رشد ثابت فقط یکی از شکل های DDM است؛ مدل های چندمرحله ای نیز وجود دارند. بنابراین، ثابت بودن سود تقسیمی در تمام سال ها شرط عمومی همه مدل های تنزیل سود نیست.
۶. ارزش گذاری مبتنی بر خالص دارایی ها
در این روش، دارایی ها و بدهی ها شناسایی و با مبنای متناسب با هدف ارزیابی تعدیل می‌شوند:
این روش می‌تواند برای شرکت های دارایی محور مفید باشد. با این حال، ارزش یک کسب و کار فعال همیشه به جمع ارزش فروش دارایی های آن محدود نیست؛ توان سودآوری مجموعه نیز اهمیت دارد.
۷. ارزش تصفیه
ارزش تصفیه، خالص مبلغ قابل دریافت پس از فروش دارایی ها، تسویه تعهدات و کسر هزینه های مربوط به توقف و تصفیه است.
مدت زمان فروش و امکان بازاریابی دارایی ها بر نتیجه اثر دارند. فروش منظم با فرصت کافی، با فروش فوری تحت فشار یکسان نیست. بنابراین، ارزش تصفیه را نباید بدون توضیح شرایط، معادل ارزش بازار یا ارزش کسب و کار در حال فعالیت دانست.
ارزش دفتری چه تفاوتی با ارزش گذاری دارد؟
ارزش دفتری حقوق صاحبان سهام از اطلاعات صورت وضعیت مالی به دست می‌آید:
این عدد بر مبنای قواعد حسابداری تهیه شده است. مبلغ ثبت شده دارایی ها ممکن است با ارزش فعلی آن ها متفاوت باشد و بعضی منابع ارزش اقتصادی نیز لزوما به عنوان دارایی در دفاتر شناسایی نشده باشند.
برای مثال، یک کسب و کار خدماتی ممکن است تجهیزات اندکی داشته باشد اما قراردادها، شهرت و روابط مشتریان آن در توان درآمدزایی آینده موثر باشند. در مقابل، شرکتی با دارایی های ثبت شده قابل توجه ممکن است از نظر نقدینگی و سودآوری با مشکل مواجه باشد.
ارزش گذاری دارایی های مشهود
دارایی های مشهود، شکل فیزیکی دارند؛ مانند زمین، ساختمان، ماشین آلات، تجهیزات و موجودی کالا. روش ارزیابی هر گروه باید با ویژگی های آن متناسب باشد.
برای ماشین آلات، عواملی مانند عمر، وضعیت فنی، ظرفیت قابل استفاده، هزینه تعمیر و دسترسی به قطعات اهمیت دارند. در موجودی کالا، تاریخ مصرف، امکان فروش، آسیب دیدگی و قدیمی شدن محصول باید بررسی شود. وجه نقد، مطالبات و سرمایه گذاری ها نیز دارایی هستند، اما نباید همه آن ها را بدون تفکیک در گروه دارایی های ثابت مشهود قرار داد. مطالبات غیرقابل وصول نیز طلب واحد تجاری از دیگران است؛ با بدهی شرکت به اشخاص دیگر تفاوت دارد.
مثال محاسبه خالص دارایی های مشهود دفتری
در یک محاسبه ساده، فرض کنید اطلاعات ثبت شده شرکت چنین باشد:
| شرح | مبلغ |
|---|---|
| کل دارایی ها | ۵ میلیارد تومان |
| دارایی های نامشهود ثبت شده | ۱٫۵ میلیارد تومان |
| کل بدهی ها | ۱ میلیارد تومان |
| خالص دارایی ها پس از حذف نامشهودها و بدهی ها | ۲٫۵ میلیارد تومان |
این نتیجه، شاخصی دفتری است و نباید آن را بدون ارزیابی مجدد اقلام، ارزش بازار دارایی ها یا ارزش کل شرکت نامید.
ارزش گذاری دارایی های نامشهود
دارایی های نامشهود ماهیت فیزیکی ندارند. حقوق مرتبط با اختراع، علامت تجاری، نرم افزار و بعضی قراردادها می‌توانند موضوع ارزش گذاری باشند.
در بررسی این دارایی ها، قابلیت انتقال، مدت اعتبار حقوق، امکان حفاظت قانونی و توان ایجاد منافع اقتصادی اهمیت دارد. صرف ثبت یک علامت یا صرف هزینه برای توسعه محصول، ارزش مشخصی را تضمین نمی‌کند. یکی از روش های بررسی برند، برآورد حق امتیازی است که مالک در صورت نداشتن برند باید برای استفاده از آن پرداخت می‌کرد. روش های دیگر می‌توانند بر منافع اقتصادی قابل انتساب یا هزینه ایجاد دارایی با کارکرد مشابه تمرکز کنند.
آیا ارزش دارایی نامشهود همیشه افزایش پیدا می‌کند؟
خیر. تغییر فناوری، کاهش اعتبار برند، از دست رفتن مشتریان یا پایان حمایت قراردادی می‌تواند ارزش را کاهش دهد. همچنین ادعای اینکه دارایی های نامشهود مستهلک نمی‌شوند، درست نیست. برای نمونه، در IAS 38 دارایی نامشهود با عمر مفید معین مستهلک می‌شود و دارایی با عمر نامعین، به جای استهلاک، مشمول آزمون سالانه کاهش ارزش است. این توضیح درباره چارچوب IFRS است و در گزارشگری هر واحد باید استاندارد قابل اعمال همان واحد رعایت شود. برای بررسی شرایط شناسایی و نحوه استهلاک این اقلام، راهنمای حسابداری دارایی های مشهود و نامشهود را بخوانید.
مراقب دوباره شماری ارزش برند باشید
اگر اثر برند در فروش و جریان نقدی پیش بینی شده شرکت لحاظ شده باشد، اضافه کردن مجدد کل ارزش برند به نتیجه DCF ممکن است باعث دوباره شماری شود. همچنین هر فاصله میان ارزش برآوردی شرکت و خالص دارایی های آن را نباید بدون بررسی «سرقفلی حسابداری» نامید. شناسایی سرقفلی در حسابداری ترکیب تجاری، ضوابط جداگانه دارد.
کدام روش ارزش گذاری مناسب‌تر است؟
هیچ روش واحدی برای همه شرکت ها بهترین نیست. انتخاب باید بر اساس ماهیت فعالیت و قابلیت اتکای داده ها انجام شود.
| وضعیت | روش های قابل بررسی | محدودیت مهم |
|---|---|---|
| شرکت دارای جریان نقدی قابل پیش بینی | DCF و روش های مقایسه ای | حساسیت به پیش بینی و نرخ تنزیل |
| شرکت سودآور با نمونه های مشابه معتبر | ضرایب سود و سایر ضرایب متناسب | تفاوت کیفیت سود و ریسک شرکت ها |
| شرکت دارایی محور | خالص ارزش دارایی های تعدیل شده | تفاوت ارزش دفتری و ارزش روز |
| شرکت دارای سیاست تقسیم سود قابل پیش بینی | DDM | وابستگی به پیش بینی پرداخت به سهامداران |
| کسب و کار نوپا یا زیان ده | سناریوهای جریان نقدی و مقایسه های متناسب | عدم اطمینان زیاد و محدودیت استفاده از P/E |
| کسب و کار در حال توقف | ارزش تصفیه | زمان فروش و هزینه تسویه تعهدات |
استفاده از چند روش می‌تواند به کنترل نتیجه کمک کند، اما میانگین گرفتن ساده از نتایج نامرتبط، دقت ایجاد نمی‌کند. ابتدا باید علت تفاوت برآوردها مشخص شود.
مراحل عملی ارزش گذاری کسب و کار
تعیین موضوع، هدف و تاریخ
ابتدا مشخص کنید کل سهام، درصدی از مالکیت، عملیات کسب و کار یا یک دارایی خاص ارزیابی می‌شود. تاریخ و فرض ادامه فعالیت یا توقف نیز باید روشن باشد.
جمع آوری و کنترل اطلاعات
صورت های مالی، گردش نقدی، جزئیات مطالبات و بدهی ها، فهرست دارایی ها، قراردادهای مهم و اطلاعات مشتریان، بخشی از داده های موردنیاز هستند. کیفیت اطلاعات اهمیت بیشتری از حجم آن ها دارد. فروش ثبت شده بدون بررسی وصول و سود گزارش شده بدون شناخت اقلام غیرتکراری، ممکن است تحلیل را گمراه کند.
تعدیل عملکرد مالی
درآمد و هزینه غیرعادی، معاملات با اشخاص وابسته یا مخارج شخصی مالک باید بررسی شوند تا تصویری از عملکرد قابل تکرار به دست آید. هر تعدیل باید مستند باشد. حذف هزینه های واقعی صرفا برای بیشتر نشان دادن سود، ارزش گذاری قابل دفاعی ایجاد نمی‌کند.
انتخاب روش و فرض ها
انتخاب نرخ رشد، حاشیه سود، سرمایه گذاری موردنیاز و نرخ تنزیل باید با شرایط کسب و کار سازگار باشد. مثلا افزایش فروش معمولا می‌تواند به موجودی، نیروی انسانی یا سرمایه در گردش بیشتری نیاز داشته باشد.
تحلیل حساسیت و ارائه نتیجه
نتیجه باید در برابر تغییر فرض های مهم بررسی شود. گزارش مناسب نشان می‌دهد با کاهش رشد یا افزایش نرخ بازده مورد انتظار، ارزش چگونه تغییر می‌کند. ارائه بازه ارزش همراه با توضیح فرض ها، در بسیاری از موقعیت ها از اعلام یک عدد ظاهرا دقیق مفیدتر است. برای سازمان دهی فرض ها و بررسی اثر تغییر آن ها بر نتیجه، آشنایی با مدل سازی مالی و تحلیل سناریو کاربرد دارد.
اشتباهات رایج در ارزش گذاری
| اشتباه | اصلاح |
|---|---|
| استفاده از P/B به جای P/E | تفکیک ارزش دفتری از سود |
| برابر دانستن ارزش بازار سهام و ارزش بنگاه | بررسی بدهی مالی، وجه نقد و سایر تعدیلات |
| استفاده از فروش به جای سود یا جریان نقدی | انتخاب شاخص متناسب با روش |
| تعیین ضریب ثابت برای همه شرکت های یک صنعت | مقایسه رشد، ریسک و سودآوری |
| فرض افزایش همیشگی ارزش برند | بررسی عمر اقتصادی و احتمال کاهش ارزش |
| اضافه کردن دوباره ارزش دارایی های موثر در جریان نقدی | کنترل دوباره شماری |
| استفاده از اطلاعات دوره های ناسازگار | هماهنگ کردن تاریخ و دوره داده ها |
| انتخاب عدد مطلوب و ساختن فرض ها برای رسیدن به آن | مستندسازی مستقل فرض ها |
نقش اطلاعات حسابداری در ارزش گذاری
ارزش گذاری به اطلاعات منظم و قابل پیگیری نیاز دارد. مانده حساب ها، گزارش فروش، بهای تمام شده، مطالبات و گردش موجودی، ورودی های مهم تحلیل هستند. استفاده از نرم افزار حسابداری می‌تواند تهیه و بررسی این اطلاعات را آسان‌تر کند، اما خروجی نرم افزار به تنهایی گزارش ارزش گذاری نیست. صحت ثبت ها، تعدیلات مالی و پیش بینی آینده همچنان به بررسی نیاز دارند.
کسب و کارهایی که قصد فروش یا جذب سرمایه دارند، بهتر است پیش از شروع مذاکره، مغایرت حساب ها و اسناد ناقص را برطرف کنند. برای بررسی امکانات متناسب با ثبت و گزارش اطلاعات مالی مجموعه نیز می‌توانند از کارشناسان محک درباره نسخه مناسب راهنمایی بگیرند.
سوالات متداول درباره ارزش گذاری
ارزش گذاری به زبان ساده چیست؟
برآورد ارزش اقتصادی یک دارایی یا کسب و کار در تاریخی مشخص، با استفاده از اطلاعات، روش ها و فرض های قابل توضیح است.
آیا ارزش گذاری قیمت قطعی فروش را مشخص می‌کند؟
خیر. ارزش گذاری به تصمیم و مذاکره کمک می‌کند، اما قیمت معامله به شرایط پرداخت، رقابت خریداران و سایر ویژگی های معامله نیز بستگی دارد.
تفاوت P/E و P/B چیست؟
P/E نسبت قیمت به سود هر سهم و P/B نسبت قیمت به ارزش دفتری هر سهم است. این دو نسبت کاربرد و محدودیت یکسانی ندارند.
آیا شرکت زیان ده هم ارزش دارد؟
بله، ممکن است دارایی ها، فناوری یا منافع اقتصادی آینده آن ارزش ایجاد کنند. با این حال، زیان ده بودن، استفاده از بعضی روش ها مانند P/E را محدود می‌کند.
آیا ارزش شرکت برابر با دارایی ها منهای بدهی هاست؟
این فرمول می‌تواند ارزش دفتری حقوق صاحبان سهام یا با تعدیل اقلام، خالص ارزش دارایی ها را نشان دهد. ارزش کسب و کار فعال ممکن است با این عدد متفاوت باشد.
آیا ارزش گذاری سهام برای تصمیم خرید کافی است؟
خیر. نتیجه به فرض ها وابسته است و باید همراه با ریسک، نقدشوندگی، کیفیت اطلاعات و شرایط سرمایه گذار بررسی شود. اختلاف قیمت بازار با برآورد یک مدل، به تنهایی تضمین کننده بازده نیست.
سلام
ضمن تشکر و سپاس به عنوان یک حسابدار تازه کار واقعا از مطالب خوبتون خیلی بهره بردم و واقعا بدردم خورد.
باسلام
خوشحالیم که این مطلب برای شما کاربردی بود.
مطالب دیگر هم در دسته اصطلاحات حسابداری موجود هست درصورت تمایل میتوانید از آنها هم استفاده کنید.
سلام. برای ارزش گذاری دارایی های نامشهود چه راه هایی هست؟